Z całego panteonu ekranowych Hannibalów Lecterów ten wymyślony przez Michaela Manna i zagrany przez Briana Coxa jest chyba najmniej ostentacyjny, ale i dzięki temu bardzo charakterystyczny. Zwłaszcza że to właśnie w tym filmie – pięć lat przed występem Anthony’ego Hopkinsa w Milczeniu owiec Jonathana Demme’a – niesławny bohater popkultury po raz pierwszy zyskuje materialną postać. Pozbawiona efekciarstwa i barokowych gestów rola Coxa ma tu głęboki sens, bo Mann bierze na warsztat temat obłędu nieodróżnialnego od normy i przygląda się grozie swojskiej, takiej, która wtapia się w otoczenie. Fakt, że w scenariuszu bohater przyjmuje nazwisko Lecktor, dobrze podsumowuje strategię amerykańskiego twórcy – Mann czerpie z powieściowego pierwowzoru Thomasa Harrisa tyle, ile wypada, ale nie traktuje tekstu Czerwonego smoka jako świętości. Owszem, powtarza historię emerytowanego profilera FBI Willa Grahama, który wikła się w sprawę makabrycznego mordercy zwanego Zębową Wróżką, ale już cała warstwa estetyczna filmu opatrzona jest autorską pieczęcią najlepszych współpracowników Manna – od precyzyjnie stylizowanych zdjęć Dantego Spinottiego po pulsujący soundtrack The Reds i Michela Rubiniego. Na tym tle konfrontacja Grahama z Zębową Wróżką wypada jak ponura przepowiednia: zrozumieć mordercę znaczy do pewnego stopnia stać się nim samym.

Igor Kierkosz

KNH 8, 21 listopada, 16:15

Po seansie filmu 21 listopada zapraszamy na dyskuję SpoilerMastera – Michał Oleszczyk, twórca podcastu, o dziele Michaela Manna porozmawia z reżyserem Janem P. Matuszyńskim. Rozmówcy rozłożą na czynniki pierwsze zarówno Manhuntera, jak i jego ikonicznego bohatera, który doczekał się wielu pamiętnych filmowych wcieleń.