To będzie jak Sylwester, Boże Narodzenie i Wielkanoc w jednym! – woła do kamery młoda hipiska w pierwszej minucie legendarnego dokumentu D.A. Pennebakera. W czerwcowy weekend 1967 roku na stadionie Monterey w Kalifornii rozpoczęło się „lato miłości”, a wraz z nim – nowa era rock’n’rolla. W ciągu zaledwie trzech dni 27 artystów w geście wolnościowej rewolty zmieniło wyobraźnię całego pokolenia Amerykanów: Janis Joplin doprowadziła publiczność do łez swoją interpretacją bluesowego Ball and Chain, członkowie The Who zdemolowali na scenie własny sprzęt, a Jimi Hendrix łamał prawa fizyki, by pod koniec występu zamienić gitarę w płonący totem. Reżyser uchwycił ten historyczny moment przy wykorzystaniu przenośnych kamer 16 mm oraz innowacyjnego systemu synchronizacji obrazu z dźwiękiem. Monterey Pop to jednak nie tylko immersyjny zapis przełomu w świecie muzyki, lecz także świadectwo liberalizacji obyczajowych norm i narodzin amerykańskiej kontrkultury: jej buntowniczego ducha, ideałów oraz nowych form ekspresji. Lato nigdy nie było tak ciepłe, włosy tak rozwichrzone, a rewolucja – tak namacalna.

Wiktor Szymurski