Piknik pod Wiszącą Skałą to jeden z najbardziej zmysłowych i hipnotyzujących filmów w historii kina. Raz obejrzany, pozostaje w pamięci na zawsze. Peter Weir – twórca Truman Show i Stowarzyszenia Umarłych Poetów – tworzy kino gęstej atmosfery i niepokoju. Piknik pod Wiszącą Skałą to zresztą duchowy przodek Przekleństw niewinności Sofii Coppoli i dzieł Davida Lyncha, w którym odbija się echo nienazwanych pragnień, zagubienia i czegoś, co wymyka się prostej logice.

Rok 1900. W dzień świętego Walentego grupa uczennic z elitarnej wiktoriańskiej szkoły z internatem wyrusza pod opieką nauczycielek na wycieczkę do Wiszącej Skały, wulkanicznej formacji położonej w sercu australijskiego buszu. Tam, pod rozedrganym od upału niebem, wydarza się coś niewyjaśnionego – czas się rozmywa, przestrzeń ulega zakrzywieniu, a natura zaczyna oddziaływać na ciała i umysły młodych kobiet. Czy to pradawny rytuał? Zbiorowa halucynacja? A może, jak pisał Edgar Allan Poe: To, co widzimy i czym się zdajemy, jest snem, który w innym śnie snujemy? Jedno jest pewne: od tej pory nic już nie będzie takie samo.