W filmie dobrze znanego widzom Nowych Horyzontów Bena Riversa (Dwa lata nad morzem, 12.NH; Zaklęcie, które odpędza ciemność, 14. NH; Niebo drży, ziemia boi się, a oczy nie są braćmi, 16. NH; Krabi, 2562, 20. NH) dziewięcioletnia Moon spełnia marzenie każdego dziecka: trafia do świata pozbawionego dorosłych. Rozkosz przemierzania bezkresnych przestrzeni bez rodzicielskiego nadzoru od samego początku przeplata się tu jednak z poczuciem niedopasowania i lękiem o przyszłość. Rivers przygląda tej mieszance emocji z szacunkiem wobec dziecięcej inteligencji i z właściwym sobie zapałem eksperymentatora. Opisując alegoryczną rzeczywistość, reżyser łączy elementy kina postapokaliptycznego, poetykę snu i konwencję posępnej, współczesnej baśni, a zarazem nawiązuje do pandemicznych niepokojów i obawy o stan planety, jaki odziedziczą po nas przyszłe pokolenia. Jednak Rivers nie pozostawia Moon samej sobie. Pośród wielu spotkań szczególnie ważna okaże się dla bohaterki audiencja u tajemniczej prorokini. Usłyszana wtedy przepowiednia zapada na długo w pamięć, jej pełen dezynwoltury i wyrafinowanej ironii ton wydaje się skądś znajomy. Nic dziwnego – ten fragment filmu stanowi adaptację The Word for Snow, opublikowanej w 2007 roku jednoaktówki amerykańskiego postmodernisty Dona DeLillo.