Trzy kobiety, trzy różne etapy życia, trzy rodzaje samotności – Manon Coubia umieściła swoje bohaterki w położonym wysoko w górach alpejskim schronisku, gdzie każda z nich w innej części roku opiekuje się domem i jego gośćmi. Wymuszone warunkami pracy odosobnienie dla jednej będzie pułapką, dla innej koniecznością, trzecia zaś odnajdzie tu upragniony spokój. Zrealizowany na taśmie 16 mm debiut belgijskiej reżyserki, który miał premierę w sekcji Perspectives ostatniego Berlinale (i został wyróżniony przez jury), subtelnie wplata fikcję w strumień przepływającego przez schronisko życia, zmieniającej się pogody, upływających pór roku. Wrażliwy na detale osadzające bohaterki w społecznych i ekonomicznych kontekstach, minimalistyczny, wyciszony Zawiany las otwiera się na perspektywę egzystencjalną, w której przeszłość bohaterek, przeszłość miejsca, legendy i opowieści podróżnych, tworzą rodzaj niknącego wśród potężnych skał i lasów echa. Manon Coubia świadoma jest przy tym wpływu, jaki obecność ludzi wywiera na przyrodzie, podatnej na zakłócenia jej naturalnego rytmu.