Porównywany z Frederickiem Wisemanem Murilo Salles, fotografik, operator filmowy i reżyser zarówno fabuł, jak i dokumentów, składa hołd brazylijskiej klasie robotniczej w dokumencie obserwacyjnym nakręconym w zatoce Guanabara, nad którą leży Rio de Janerio. Niczym Sharon Lockhart w Lunch Break czy Double Tide autor stara się wyjąć pracę ludzkich rąk z jej pierwotnego kontekstu, w długich, starannie zaplanowanych ujęciach rozbija ją na obrazy i dźwięki, odseparowane od związanego z nią wysiłku. Jak sam mówi, jego celem jest zerwanie z tradycyjnym kinem opartym na dialogu jako nośniku znaczenia. Prosi widzów, by przyjrzeli się obrazom, by się w nie wsłuchali – proponuje „radykalnie akustyczną ścieżkę dźwiękową”, by wywołać wrażenie obcości, tryb poetycki. Eksponuje spojrzenia swoich bohaterów, zaglądając im w dusze. W kraju poddanym dystopii, w kraju apokalipsy, jak nazywa Brazylię wtedy pod rządami Bolsonaro, w kraju destrukcyjnej polityki władz jego film rzuca światło na ścisły związek między przestrzenią geograficzną a nierównościami społecznymi. Chcemy, by Zatoka afirmowała utopię – mówi Salles – chcemy wyznawać kino, które intryguje.