Nad Łabą – między Berlinem a Hamburgiem, w regionie, przez który przetoczyły się obie wojny światowe i gdzie przebiegał podział na Niemcy Wschodnie i Zachodnie – leży rodzinne gospodarstwo. Wpatrując się w słońce Maschy Schilinski splata losy czterech pokoleń mieszkanek tego miejsca: Almy na początku XX wieku, Eriki w latach 40., Angeliki w latach 80. oraz Lenki współcześnie. Czas płynie tu zarówno naprzód, jak i wstecz, a ściany domu zdają się niemal mówić. Każda z bohaterek mierzy się ze swoim losem, a sam budynek staje się zwierciadłem brutalnej i udręczonej historii kraju. W świecie pełnym zaciekłości i przemocy (zwykle z rąk mężczyzn) bohaterki próbują znaleźć swoje miejsce, przetrwać w społeczeństwie, które widzą w nich zbędne służące, wojenne łupy, ciała wystawione na męskie pożądanie. Uhonorowany Nagrodą Jury w Cannes drugi film Schilinski to dzieło bogate formalnie i pełne znaczących detali. Wpatrując się w słońce jest posępną, poetycką, kunsztowną kroniką, której echo wybrzmiewa daleko poza granicami tego pełnego burz miejsca.