Tytułowe słowa odnoszą się do tego, co kruche i nietrwałe, tak jak cały dokumentalny esej reżyserskiego duetu Truong Minh Quý (Viet i Nam, 24. NH) i Nicolas Graux. Bohaterką ich nagrodzonego w Locarno filmu jest Cao Thị Hậu, kobieta należąca do ginącej mniejszości Rục, jedna z ostatnich przedstawicielek lokalnej tradycji, przeszłości, języka. W zrealizowanym kamerą Bolex 16, migotliwym i zarazem surowym filmie ziarno przypomina krople gęstego deszczu, a woda staje się symbolem zacierania i podmywania fundamentów pamięci. To przefiltrowana przez jednostkowy los opowieść o żyjącej aż do lat 60. w izolacji unikatowej społeczności, która została przymuszona do radykalnej zmiany stylu życia. Cao Thị Hậu zna przekazywane z pokolenia na pokolenie opowieści, wie wszystko o roślinach i uczy wnuka słów w języku Rục, zarazem jednak jest świadkinią rozpadu trapionej problemami etnicznej wspólnoty. Ale Włosy, papier, woda… można oglądać również jako film o płynięciu pod prąd, zmarginalizowana mniejszość traci, ale i ocala narrację o innych sposobach życia, opartych na bliskich relacjach z naturą i sobą nawzajem. W końcu to także film o opiece, o babci, bez której nie przetrwa żadna kultura.