Wielka cisza to spełnienie marzeń Philipa Gröninga. Pierwszy pełnometrażowy projekt, nad którym zaczął pracę – na możliwość jej rozpoczęcia musiał jednak czekać prawie 20 lat. W 1984 roku wystąpił do przeora klasztoru La Grande Chartreuse w Alpach o zgodę na realizację filmu dokumentalnego. Z kamerą mógł wejść za klasztorne mury dopiero w 2002 roku, spędził w towarzystwie kartuzów ponad sześć miesięcy, obserwując ich codzienne zajęcia, rytuały i modlitwy. Efektem jest niezwykły zapis życia w miejscu, które wydaje się wyrwane z innego świata, odcięte od przyziemnej rzeczywistości. Niemal całkowicie pozbawiony dialogów, medytacyjny, prawie trzygodzinny obraz nie ma tradycyjnej formuły dokumentalnej, nie ocenia klasztoru jako instytucji, ani tym bardziej życiowych wyborów mnichów, którzy zdecydowali się na samotność. Dla reżysera pobyt wśród kartuzów był bliższy doświadczeniu religijnej iluminacji. W klasztorze zdajesz sobie sprawę z tego, że poczucie braku Boga w świecie jest samo w sobie sprzecznością, ponieważ świat sam w sobie jest wyrazem istoty wyższej. Im bliżej się temu przyglądasz, tym bardziej zdajesz sobie z tego sprawę – mówił Gröning.