Panna Winifred Notty jest guwernantką. W 1858 roku przybywa do posępnego Ensor House, by podjąć nową pracę i nauczyć manier dzieci państwa Poundsów. Choć jej dwie poprzednie rodziny straciły potomstwo w tajemniczych okolicznościach, to pan Pounds i jego żona nie muszą, a nawet nie chcą, o tym wiedzieć. Wystarczy przecież, by mali Andrew i Drusilla zachowywali się grzecznie i nie opowiadali rodzicom o niekonwencjonalnych lekcjach swojej opiekunki. Nikt też nie wie, że w sercu guwernantki drzemie mrok, który w każdej chwili może się zbudzić. Mrok głęboki jak historia wyzysku i czarny jak żądza klasowej zemsty. Panna Notty kompulsywnie myśli o śmierci, fantazjuje o podcinaniu gardeł, szkicuje scenariusze krwawych łaźni. Ekranizacja bestsellerowej powieści Virginii Feito jest nie tyle horrorem, co czarną komedią grającą z konwencją gotyckiego horroru. To wiktoriańska makabreska dla niegrzecznych dzieci i jeszcze bardziej niegrzecznych dorosłych. Tytuł mruga okiem do American Psycho, a sama Feito określała w wywiadach swoją bohaterkę jako „dziewczynę w stylu Fleabag uwięzioną w świecie Opowieści wigilijnej, tylko z większą liczbą tasaków”. Maika Monroe (Kod zła i Coś za mną chodzi) z nieustraszoną brawurą wciela się w żądną zemsty antybohaterkę, a reżyser Zachary Wigon podkręca gotycką konwencję i oddaje hołd literackim korzeniom opowieści.