Jedna z najniezwyklejszych ścieżek dźwiękowych w historii kina wodzi nas za nos po fantasmagorycznym Berlinie. Morze, pustynia, las, rozrywane papierowe ściany – są tu wszystkie. Wiersze zakwitają w maszynie do pisania grającej do gamelanu. Miasto staje się przestrzenią fantazji, wciągając ciekawskich w matnię. Całowanki, przewalanki po łożu i magiczne praktyki, w ramach których składane są tajemnicze ofiary, wiodą do tego, by odzyskać zapomniany kontynent wrażliwości, straconej w opętańczym procesie kolonizacji. Puśćmy wskazówki w drugą stronę i liczmy odtąd wiek wstecz. W filmie tym widać etnograficzną pasję Ulrike Ottinger, pokazującą, że każdy z nas jest innym, a własne otoczenie warto ujrzeć jako obcy – świeżym spojrzeniem. Na sznurek narracji nanizane są kolorowe szkiełka makijaży, ptasich fryzur, prywatnych obrzędów, taniec i śpiew, które znoszą się nawzajem. Uwiedzenie niebieskich marynarzy luźno łączy voice-over z obrazami, które ciągle przypominają, że są wykreowane. Autorka zachęca do zamieszania kijem w mulistym dnie naszej erudycji – każde skojarzenie jest uprawnione. Kicz nie istnieje. Płynność sensów ujawnia się przy każdorazowym oglądzie. Wszyscy skoczmy za burtę fantazji!