Uwiedzenie niebieskich marynarzy
Jedna z najniezwyklejszych ścieżek dźwiękowych w historii kina wodzi nas za nos po fantasmagorycznym Berlinie. Morze, pustynia, las, rozrywane papierowe ściany – są tu wszystkie. Wiersze zakwitają w maszynie do pisania grającej do gamelanu. Miasto staje się przestrzenią fantazji, wciągając ciekawskich w matnię. Całowanki, przewalanki po łożu i magiczne praktyki, w ramach których składane są tajemnicze ofiary, wiodą do tego, by odzyskać zapomniany kontynent wrażliwości, straconej w opętańczym procesie kolonizacji. Puśćmy wskazówki w drugą stronę i liczmy odtąd wiek wstecz. W filmie tym widać etnograficzną pasję Ulrike Ottinger, pokazującą, że każdy z nas jest innym, a własne otoczenie warto ujrzeć jako obcy – świeżym spojrzeniem. Na sznurek narracji nanizane są kolorowe szkiełka makijaży, ptasich fryzur, prywatnych obrzędów, taniec i śpiew, które znoszą się nawzajem. Uwiedzenie niebieskich marynarzy luźno łączy voice-over z obrazami, które ciągle przypominają, że są wykreowane. Autorka zachęca do zamieszania kijem w mulistym dnie naszej erudycji – każde skojarzenie jest uprawnione. Kicz nie istnieje. Płynność sensów ujawnia się przy każdorazowym oglądzie. Wszyscy skoczmy za burtę fantazji!
Seanse
Urlike Ottinger
Artystka i reżyserka niemiecka. Studiowała na ASP w Monachium. Lata 60. spędziła w Paryżu, malując i fotografując. W 1973 roku w Berlinie, gdzie mieszka do dziś, założyła własną firmę produkcyjną. W tym samym roku zrealizowała też pierwszy dokument – Laokoon i synowie, a pięć lat później nakręciła surrealistyczny pełny metraż X – absolutna władczyni, w którym wystąpiła ikona undergroundu Tabea Blumenschein z grupy Die Tödliche Doris. W latach 80. zajmowała się również scenografią teatralną, m.in. do sztuk Elfriede Jelinek, której Pożegnanie wystawiła w 2000 roku na deskach Berliner Ensemble. Na oryginalną, interdyscyplinarną twórczość Ottinger składają się zarówno dokumenty, jak i filmy fabularne oraz eksperymentalne, są to często poszukiwania artystyczne na pograniczu tych form. Ottinger staje w kontrze do konwencjonalnych środków wyrazu, poszukując inspiracji w innych niż oficjalne porządkach i tradycjach, szczególnie w kulturach Wschodu. Odkąd zrealizowała ośmiogodzinną Tajgę, stale stawia widzom wyzwania. Będąc jednocześnie reżyserką, scenarzystką, producentką oraz operatorką, tworzy dzieła absolutnie autorskie.
Wybrana filmografia
1978 Madame X - absolutna władczyni / Madame X - Eine absolute Herrscherin / Madame X: An Absolute Ruler (co-dir.)
1984 Dorian Gray w zwierciadle prasy brukowej / Dorian Gray im Spiegel der Boulevardpresse / Dorian Gray in the Mirror of the Yellow Press
1989 Mongolska Joanna D'Arc / Johanna D'Arc of Mongolia
2002 Südostpassage / Southeast Passage
2011 Pod śniegiem / Unter Schnee / Under Snow
2016 Cień Chamissa / Chamissos Schatten / Chamisso's Shadow
Tabea Blumenschein
(1952–2020) W latach 80. była artystką związaną z zachodnioberlińską sceną zwaną Geniale Dilletanten. Od 1980 roku często współtworzyła prace grupy Die Tödliche Doris. Początkowo zyskała uznanie dzięki serii filmów eksperymentalnych, w których wcielała się w role reżyserki, aktorki i projektantki kostiumów. W 1975 roku wraz z Valeską Gert i Ulrike Ottinger wyprodukowała swój pierwszy film Uwiedzenie niebieskich marynarzy. Pracowała przy licznych projektach filmowych Die Tödliche Doris, w tym Das Graupelbeerhuhn (1982) i Alice und das Meer (1983). W ramach działalności muzycznej brała udział w nagraniach albumów Die Tödliche Doris Unser Debut (1985) i Chöre und Soli (1983). Zaprojektowała większość kostiumów grupy i brała udział w performansach na Helgolandzie, w Berlinie i Nowym Jorku. Tabea Blumenschein zyskała również uznanie jako artystka wizualna. Pod koniec lat 70. i w latach 80. była częścią młodej, alternatywnej sceny artystycznej w Berlinie Zachodnim. Stworzyła też serię rysunków do albumu Die Tödliche Doris Reenactment (I) (2019).
Wybrana filmografia
1975 Uwiedzenie niebieskich marynarzy / Die Betörung der blauen Matrosen / The Enchantment of the Blue Sailors (co-dir.)
1972/73 Laokoon i synowie. Dzieje przemian Esmeraldy del Rio / Laokoon & Söhne/ Laocoon and Sons: The Story of the Transformation of Esmeralda del Rio (co-dir.)
1978 Die Dollarprinzessin
1978 Madame X – absolutna władczyni / Madame X – Eine absolute Herrscherin / Madame X: An Absolute Ruler (co-dir.)
1982 Sportliche Schatten – Kunst in Krisenzeiten
1985 Zagarbata