Babindol szykuje się do corocznego święta winobrania, a karczmarka Mária – do nieco spóźnionego ślubu z Pištą, ojcem ich ośmiorga dzieci. Tymczasem pociągiem nadjeżdża on: Pierre zwany Francuzem, a może Bachus we własnej osobie, który porywa mieszkańców do karnawałowego, surrealistycznego tańca. Czy woda przemieni się w wino? Czy święto wygra z banalnością? Czy do ogrodu botanicznego dowiozą palmy? Elo Havetta maluje filmowy fresk w duchu Chagalla pełen nawiązań zarówno do początków kina, jak i miejscowego folkloru i chłopskiego humoru. Inspiracją było arboretum założone w XIX wieku przez węgierskiego szlachcica w Mlýňanach, niedaleko których urodził się sam reżyser. Štefan Ambrózy-Migazzi sprowadzał torf i humus, by przystosować glebę do uprawy roślin wiecznozielonych. Podobny upór na przekór otoczeniu wypełnia film Havetty, który pokazuje zrujnowane fontanny czy szklarnie, sycąc się minionym splendorem. Uroczystość… to mniej znany klasyk słowackiej nowej fali obok filmów Juraja Jakubiski i Dušana Hanáka. Prawdziwy zielony promień nadziei w ponurych czasach po zdławieniu Praskiej Wiosny 1968 roku, w przededniu nadciągającej nad Czechosłowację „normalizacji”.