Prezentowany w konkursie głównym festiwalu w Cannes Tchórz wyjechał z Lazurowego Wybrzeża z nagrodą dla najlepszych aktorów: Emmanuela Macchii i Valentina Campagne’a. Choć nie są profesjonalistami, stworzyli na ekranie elektryzujący duet. Najnowszy film Lucasa Dhonta (Dziewczyna, 18. NH; Blisko, 22. NH) łączy kino wojenne z melodramatem, a za prowokacyjnym tytułem kryje się refleksja o odwadze bycia sobą, teatrze męskości i wychodzeniu z bohaterskich ról. Pierre (Macchia) to syn rolnika wysłany na front I wojny światowej. Nieśmiały chłopak, który chciałby wykazać się na polu bitwy, ale z trudem wydobywa z siebie głos, ulega zauroczeniu Francisem – żartownisiem i łobuzem, przebierającym się w sukienki i występującym przed wyjącą z radości żołnierską publicznością. W Tchórzu błoto i krew miesza się z farbą, groza z humorem, queer z testosteronem, śmierć z zabawą. Rewelacyjny montaż wybucha scenami zbiorowych uniesień i zbiorowego cierpienia, skonfrontowanymi z magią intymnych spotkań, nieśmiałych spojrzeń i chwilami beztroski. Film Dhonta wojennemu szaleństwu przywraca jednostkowy wymiar, to opowieść o ludzkich losach wciągniętych w kołowrót historii. O bitewnych scenach i ich kulisach. O ekstremalnym niebezpieczeństwie, które nieoczekiwanie pozwala na manifestację nieskrępowanej wolności. I o tym, że wojna nie ma w sobie nic z chłopaka.