W 1992 roku jedenastoletni Bruno przeżywa najważniejsze urodziny swojego życia. Odkrywa, że darzy uczuciem swojego najlepszego przyjaciela Vladimira, tymczasem jego ojciec otrzymuje druzgocącą diagnozę. Reżyser Bruno Santamaría Razo po 30 latach zdecydował się opowiedzieć o swoim dzieciństwie w Mexico City, nawiązując do tych skrajnych emocjonalnie doświadczeń. W natłoku uczuć spogląda na swoją rodzinę ciepłym i uważnym okiem. Pokazywany w canneńskim Tygodniu Krytyki debiut fabularny łączy dokumentalną dociekliwość z nasyconymi kolorem wspomnieniami, a na narrację wpływa hybrydowa forma filmu. Pozwala ona reżyserowi stworzyć wyśniony, pełen tańca i muzyki świat własnego dzieciństwa, a jednocześnie stopniowo kwestionować interpretacje, które potrafią narzucić nam wspomnienia. Gdy matka reżysera wchodzi po 30 latach do zrekonstruowanego na potrzeby filmu rodzinnego domu, od razu zauważa: na zdjęciach są twarze aktorów – nie nasze. Razo w swoim poruszającym debiucie udowadnia, że pewnych rodzinnych obrazów nie zamaluje żadna farba.