Jutka (Erzsébet Kútvölgyi) pracuje w fabryce tekstylnej. Jako nastolatka uciekła z przemocowego domu, teraz rwie się do życia, miłości i przyjemności. Nauczona doświadczeniem, że chłopcy z uniwersytetu, usłyszawszy słowo „fabryka”, od razu tracą zainteresowanie, podaje się za studentkę i wiąże z chłopakiem z „lepszej” rodziny. Klasowa przebieranka nie ma jednak w sobie nic z komedii. Pisana palcem po wodzie, tworzy kolejne napięcia i niezręczności, a w chłopaku budzi zawstydzenie i frustrację. Ale też coś obnaża – kruchość rzekomej socjalistycznej równości i hipokryzję tych, którym udał się awans społeczny. Co jednak ciekawe, film Mészáros jest też pełen przyjemności, także tych mniejszych, ale niebanalnych: pływania w jeziorze, wygrzewania się w chaszczach, picia wina z koleżanką na leżakach. Znakiem rozpoznawczym reżyserki stają się długie sekwencje cieszenia się samotnym prysznicem, filmowane tak samo w przypadku bohaterek w wieku młodzieńczym, jak i dojrzalszym. Swobodny oddech jest nieoczywistym portretem robotniczego awansu i pragnienia czegoś więcej od życia, opowiadającym o młodej bohaterce z szacunkiem, bez wpadania w pułapkę społecznego determinizmu.