Jeanne Moreau, niezapomniana gwiazda Jules’a i Jima (1962) i Windą na szafot (1958), żyła kinem nie tylko jako aktorka. W latach 70. i 80. zrealizowała trzy filmy, m.in. Lillian Gish (1984), dokumentalny portret legendy hollywoodzkiego kina niemego, oraz Adolescence (1978), opowieść o dorastaniu zanurzoną w sennym pejzażu lata tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej. Najbardziej osobisty pozostaje jednak jej pełnometrażowy debiut Światło (1976): szczery melodramat, w którym francuska gwiazda wciela się w rolę starzejącej się aktorki Sary, postać inspirowaną doświadczeniami Moreau. Otoczona trzema przyjaciółkami Sarah próbuje poukładać swoje burzliwe życie uczuciowe, a jednocześnie mierzy się z kosztami zawodowej bezkompromisowości. Spod wizerunku odważnej gwiazdy zaczyna wyłaniać się ktoś znacznie bardziej kruchy. Światło – Lucią Bosè i Brunem Ganzem w obsadzie – staje się błyskotliwym metakomentarzem na temat kobiecej sławy, pisanym z perspektywy jednej z najbardziej olśniewających aktorek europejskiego kina.
Beatrice Loayza
Film wybrany przez Beatrice Loayzę, członkinię jury tegorocznej edycji festiwalu, zostanie przez nią zaprezentowany przed seansem 27 lipca o godz. 16:15.
Więcej na temat tegorocznego jury i wybranych przez nie filmów
(1928– 2017) Francuska aktorka teatralna i filmowa oraz piosenkarka, zasłynęła talentem, elegancją i intrygującą osobowością. Stała się jedną z najbardziej popularnych gwiazd francuskiego kina. Przełom w jej karierze nastąpił w roku 1958, gdy zagrała w dwóch głośnych, nagradzanych i szeroko wówczas dyskutowanych filmach Louisa Malle’a: Windą na szafot i Kochankowie. Dzięki nim stała się gwiazdą pierwszej wielkości i symbolem seksu. Od początku lat 60. grała u największych mistrzów światowego kina: François Truffauta (Jules i Jim, Panna młoda w żałobie), Orsona Wellesa (Proces, Falstaff), Michelangela Antonioniego (Noc, Po tamtej stronie chmur), Josepha Loseya (Pan Klein, Pstrąg) czy Luisa Buñuela (Dziennik panny służącej – nagroda aktorska w Karlowych Warach). Nie zabrakło jej też odwagi, by stanąć za kamerą – m.in. w 1976 roku wyreżyserowała film Światło, do którego napisała scenariusz i w którym zagrała główną rolę.
1976 Światło / Lumière / Light
1978 Adolescence
1984 Lillian Gish (doc.)