Tylko prawdziwy fan futbolu, taki jak Aleksandre Koberidze (Co widzimy, patrząc w niebo? 21. NH), mógł poważyć się na trzygodzinną podróż rozklekotanym autem przez zapomniane prowincjonalne stadiony i zarośnięte wiejskie boiska. I co najważniejsze, uczynić tę kinową eskapadę magiczną i nieprzewidywalną niczym tytułowy spadający liść. To zaczerpnięte z piłkarskiego żargonu pojęcie oznacza technikę, za sprawą której piłka leci w niedającym się przewidzieć kierunku. Wyróżniony w konkursie głównym festiwalu w Locarno, skąpany w melancholijnym świetle pełnego lata film gruzińskiego reżysera jest opowieścią o ojcu (David Koberidze), który podąża tropem zaginionej córki, fotografki sportowej. I choć 28-latka nie życzy sobie być odnalezioną, ojciec werbuje jej kolegę i ruszają śladem ostatniego zlecenia kobiety. Znikanie, nieobecność – a nawet niewidzialność – są tu kluczowym motywem, więc Spadający liść to doskonałe ćwiczenie z percepcji i wyobraźni. Szczególnie że w całości został zrealizowany telefonem Sony Ericsson W595, kamerą o niskiej rozdzielczości. Ten rodzaj surowości i nieprzejrzystości nie przesłania jednak pełnego czystej miłości spojrzenia na wiejskie boiska, miejsca utrzymywane przy życiu siłą młodości, marzeń i pasji.