To nieprawda, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu. Olga Papacz zdaje się sugerować, że jeszcze większą moc mają w tym kontekście nagrania wideo. W autobiograficznym eseju reżyserka zaprasza na przegląd rodzinnych kaset powstałych na przełomie lat 90. i dwutysięcznych. Rozczuleniu, jakie wywołuje podziwianie fantazyjnych fryzur, słuchanie dawnych szlagierów i obserwowanie uśmiechów krewnych, towarzyszy delikatna podejrzliwość. Swoje mogła robić przecież sama obecność kamery, a przede wszystkim wierność – zaimportowanej z wielokrotnie odwiedzanej Ameryki – zasadzie keep smiling. Jak sprawdzić, czy bohaterowie byli wtedy „naprawdę” szczęśliwi?