Shana żyje szybko, mówi za głośno, kocha za mocno i nie zamierza nikogo przepraszać za swoje istnienie. Wiecznie spóźniona, przemierza przedmieścia Paryża z energią, której nie potrafią ugasić ani rodzinne konflikty, ani widmo powrotu toksycznego chłopaka. Na powierzchni trzyma ją grupa bliskich przyjaciółek, nieposkromiony apetyt na życie i markowe torebki. Nagrodzony w canneńskiej sekcji Quinzaine des cinéastes debiut Lili Pinell jest pulsującym życiem portretem młodej kobiety, która nieustannie wymyka się cudzym oczekiwaniom. Nakręcony na taśmie 16 mm film ma swobodną, momentami nieomal dokumentalną formę, która czerpie z energii ulicy, faktury miasta i rytmu codzienności. Niespokojna kamera śledzi Shanę, jak wpada w kolejne tarapaty, a nerwowy montaż oddaje wewnętrzne rozedrganie bohaterki i jej huśtawki nastrojów. Pinell z czułością przygląda się bohaterce, którą kino zwykle próbuje naprawiać lub osądzać. Shana nie potrzebuje jednak zbawienia. Potrzebuje przestrzeni, by popełniać błędy, śmiać się za głośno i szukać miłości po swojemu.