Twórczość Niki de Saint Phalle, artystki działającej na styku wielu dziedzin, wyrasta z surrealizmu. W swoim pełnometrażowym debiucie Saint Phalle proponuje widzom rodzaj baśniowego egzorcyzmu, dotykającego absurdalnych, komicznych i niepokojących aspektów dorastania. Bohaterką filmu jest młoda księżniczka Camélia (grana przez córkę reżyserki Laurę Duke Condominas), która przemierza fantasmagoryczną krainę. Na swojej drodze spotyka zaczarowane istoty, gobliny (ich kostiumy zaprojektowała sama Saint Phalle) oraz humanoidalne upiory, przedzierając się ku dorosłości przez pole minowe patriarchatu. Jej podróż prowadzi przez baśniowy las, odczłowieczającą fabrykę i frywolny dom publiczny, gdzie sama Saint Phalle wciela się w Madame. Artystka, która nie studiowała ani sztuki, ani reżyserii, a dziś uznawana jest za jeden z ważniejszych głosów awangardy, tak mówiła o swoim filmie: Utożsamiałam się z głupcem z baśni. Z głupcem, który ryzykuje, wychodzi na świat, nie wiedząc, co robi, ale kierując się potrzebą poszukiwania. Moja twórczość była długą wyprawą, podróżą przez wiele różnych, ekscytujących doświadczeń, niektórych bolesnych, innych radosnych.
Dorota Lech
Uwaga: rekonstrukcję 4K filmu przeprowadzono z wykorzystaniem oryginalnych negatywów obrazu i dźwięku na taśmie 16 mm. Zrekonstruowana wersja odpowiada montażowi z 1976 roku, kiedy film po raz pierwszy trafił do dystrybucji. Nad rekonstrukcją czuwała Arielle de Saint Phalle, a prace zrealizowano w studiu L’Immagine Ritrovata (Bolonia-Paryż) w 2023 roku. Finansowanie rekonstrukcji zapewniła firma Dior.
Film wybrany przez Caroline Von Kuhn, członkinię jury tegorocznej edycji festiwalu, zostanie przez nią zaprezentowany przed seansem 30 lipca o godz. 10:00.
Więcej na temat tegorocznego jury i wybranych przez nie filmów
(1930–2002) właśc. Catherine Marie-Agnés Fal de Saint – francusko-amerykańska rzeźbiarka, malarka i performerka; członkini ruchu Nouveau Réalisme (od 1961); partnerka artystyczna i życiowa rzeźbiarza Jeana Tinguely’ego. Pierwsze prace malarskie zaczęła tworzyć w latach 50. jako rodzaj terapii. Rozpoznawalność w środowisku awangardowym przyniosła jej seria Tirs (1961–1963), łącząca malarstwo, body art i performance. Wielobarwne rzeźby Nana (1964–1973), przedstawiające kobiety o bujnych kształtach w radosnym ruchu, stały się największym i najbardziej znanym cyklem jej prac.
1976 Sen dłuższy niż noc / Un rêve plus long que la nuit / A Dream Longer Than the Night