Dokumentalny esej Pegah Ahangarani wyjechał z Cannes z Golden Eye, nagrodą dla najlepszego dokumentu. Przygotowania do rewolucji są przejmującą opowieścią o losach rodziny splecioną z historią kraju; autobiografią i hołdem dla społeczeństwa, które nie przestaje łaknąć wolności. Film łączy pięć biografii bliskich reżyserce osób z pięcioma niedokończonymi irańskimi rewolucjami. W ten nieoczywisty sposób, łącząc perspektywę historyczną z intymną, Ahangarani opowiada o tym, jak przez ostatnich czterdzieści lat jej rodacy wychodzili na ulicę, by domagać się zmiany i choć za każdym razem (począwszy od 1979 roku i rewolucji islamskiej) ponosili porażkę, to nie stracili nadziei. Reżyserka dostrzega w tym rodzaj cyklu, obejmującej kolejne pokolenia serii zrywów i klęsk, depresji i wiary w zmianę – krwawe próby przed finałowym spektaklem: rewolucją, która zwycięży. Każdy z bohaterów eseju, łączącego prywatne i publiczne archiwa, nagrania głosowe i wspomnienia Pegah Ahangarani, protestował w inny sposób, każdy w inny sposób doświadczył rozczarowań i represji. I tak ojciec walczył z bronią w ręku, wuj Rashid wierzył w moc dziennikarstwa, nauczycielka literatury – w wolne słowo i myśl. Sama reżyserka uczestniczyła w Zielonej Rewolucji (2009), była aresztowana i musiała opuścić Iran.