Wojna właśnie się skończyła. Wrogie armie zawarły kruchy rozejm, pozostawiając dwóch żołnierzy strzegących granicy pośrodku pustyni. Codziennie odprawiają oni niezbędne państwowe rytuały, wciągają na maszty flagi swoich krajów, trzymają wartę, dzielą schronienie i racje żywnościowe. Do ich obowiązków należy wypuszczanie z klatek gołębi symbolizujących pokój, lecz wciąż tlą się w nich resentymenty, wspomnienie dawnej przemocy i sporów. Z biegiem czasu ich sytuacja staje się coraz bardziej absurdalna, dochodzi między nimi do spięć, a jednocześnie obaj zaczynają zapominać, dlaczego w ogóle znaleźli się na tym samotnym posterunku. Pełnometrażowy debiut Oscara Hudsona wyrasta z tradycji antywojennej satyry, lecz obnaża bezsens nie tyle konfliktu zbrojnego, ile samej idei sztucznie wykreślanych granic i podziałów: antagonistów grają tu zresztą bracia bliźniacy, Luke i Elliott Tittensorowie. Brytyjski reżyser nie zamyka jednak swojej opowieści w gatunkowe ramy: Proste koło, które rozpoczyna się niczym dramat Samuela Becketta (lub wariacja na temat Pustyni Tatarów Valeria Zurliniego), tyle że przefiltrowany przez surrealistyczny humor Quentina Dupieux, nieustannie skręca w nieoczekiwanych kierunkach. Czarna komedia ustępuje więc miejsca egzystencjalnej grozie doprawionej body horrorem i lynchowską z ducha fantasmagorią.