Alec jest nieśmiałym nastolatkiem. Nie miał nigdy dziewczyny, a seks zna tylko z ekranu, jak wiele osób w jego wieku dorastających w epoce internetowej pornografii dostępnej o każdej porze dnia i nocy. Sytuacja nastolatka jest jednak wyjątkowa: po szkole pomaga on ojcu w prowadzeniu rodzinnej firmy produkującej amatorskie filmy porno. Ich dom jest nie tylko miejscem rodzinnego życia, ale przede wszystkim miejscem pracy. Jednak to nie pornografia, lecz intymność jest pierwszoplanowym tematem debiutu Muriel d’Ansembourg. Prawdziwie nadzy to opowieść o dojrzewaniu w cieniu cudzych fantazji i o poszukiwaniu własnej definicji bliskości. Reżyserka przygląda się bohaterowi wychowanemu w świecie, w którym intymność jest nieustannie wystawiana na pokaz, a granice między życiem prywatnym a performansem ulegają zatarciu. Film z dużą subtelnością, lecz bez fałszywej pruderii bada napięcie między seksualnością a emocjonalną bliskością, między patrzeniem a byciem dostrzeżonym. W efekcie staje się nie tylko historią pierwszej miłości, ale także opowieścią o samotności, dziedziczeniu wzorców relacji i próbie wyrwania się ze świata, w którym wszystko można nagrać, lecz niewiele naprawdę przeżyć.