W piekle jest wystarczająco dużo miejsca, by zmieścić cały Wiedeń. Przed Ulrike Ottinger zrobili to: Josef von Sternberg, Thomas Bernhard, Elias Canetti, Elfriede Jelinek czy Ulrich Seidl. Jednak reżyserka ma dla miasta niespotykanie dużo czułości i poczucia humoru. Obrazuje to najnowsza Krwawa hrabina, a wcześniej właśnie Prater. Sercem Wiednia jest najstarsze wesołe miasteczko z diabelskim młynem Riesenrad. To tu istniały tereny łowieckie Habsburgów, przeobrażone później w przestrzeń masowej rozrywki. Ottinger filmuje park w manierystycznych proporcjach, figury wyszczerzonych diabłów górują nad ludźmi, stopniowo się z nimi zlewając. Archiwa odsłaniają historie ludzi tworzących to miejsce: właścicieli, restauratorów, pracowników i same dziwa, którymi ostatecznie również my się stajemy. Monstrualność staje się naturalną, przyrodzoną nam cechą. Film tak kieruje naszym spojrzeniem, byśmy uznali się za Prateru przedłużenie. Samotna kobieta wiruje na parkiecie jak pusta karuzela. Za jej plecami bezgłośnie brzmi Rock Me Amadeus Falco. Ottinger nie posługuje się kiczem ani drwiną. Tęsknotę za rozkoszą traktuje poważnie.
Artystka i reżyserka niemiecka. Studiowała na ASP w Monachium. Lata 60. spędziła w Paryżu, malując i fotografując. W 1973 roku w Berlinie, gdzie mieszka do dziś, założyła własną firmę produkcyjną. W tym samym roku zrealizowała też pierwszy dokument – Laokoon i synowie, a pięć lat później nakręciła surrealistyczny pełny metraż X – absolutna władczyni, w którym wystąpiła ikona undergroundu Tabea Blumenschein z grupy Die Tödliche Doris. W latach 80. zajmowała się również scenografią teatralną, m.in. do sztuk Elfriede Jelinek, której Pożegnanie wystawiła w 2000 roku na deskach Berliner Ensemble. Na oryginalną, interdyscyplinarną twórczość Ottinger składają się zarówno dokumenty, jak i filmy fabularne oraz eksperymentalne, są to często poszukiwania artystyczne na pograniczu tych form. Ottinger staje w kontrze do konwencjonalnych środków wyrazu, poszukując inspiracji w innych niż oficjalne porządkach i tradycjach, szczególnie w kulturach Wschodu. Odkąd zrealizowała ośmiogodzinną Tajgę, stale stawia widzom wyzwania. Będąc jednocześnie reżyserką, scenarzystką, producentką oraz operatorką, tworzy dzieła absolutnie autorskie.
1978 Madame X - absolutna władczyni / Madame X - Eine absolute Herrscherin / Madame X: An Absolute Ruler (co-dir.)
1984 Dorian Gray w zwierciadle prasy brukowej / Dorian Gray im Spiegel der Boulevardpresse / Dorian Gray in the Mirror of the Yellow Press
1989 Mongolska Joanna D'Arc / Johanna D'Arc of Mongolia
2002 Südostpassage / Southeast Passage
2011 Pod śniegiem / Unter Schnee / Under Snow
2016 Cień Chamissa / Chamissos Schatten / Chamisso's Shadow