English
Indeks Sekcje Kalendarz

Prater

Ulrike Ottinger
Austria, Niemcy 2007 / 107’
napisy: polskie i angielskie
Mongolska Joanna d’Arc Paryskie kaligramy

W piekle jest wystarczająco dużo miejsca, by zmieścić cały Wiedeń. Przed Ulrike Ottinger zrobili to: Josef von Sternberg, Thomas Bernhard, Elias Canetti, Elfriede Jelinek czy Ulrich Seidl. Jednak reżyserka ma dla miasta niespotykanie dużo czułości i poczucia humoru. Obrazuje to najnowsza Krwawa hrabina, a wcześniej właśnie Prater. Sercem Wiednia jest najstarsze wesołe miasteczko z diabelskim młynem Riesenrad. To tu istniały tereny łowieckie Habsburgów, przeobrażone później w przestrzeń masowej rozrywki. Ottinger filmuje park w manierystycznych proporcjach, figury wyszczerzonych diabłów górują nad ludźmi, stopniowo się z nimi zlewając. Archiwa odsłaniają historie ludzi tworzących to miejsce: właścicieli, restauratorów, pracowników i same dziwa, którymi ostatecznie również my się stajemy. Monstrualność staje się naturalną, przyrodzoną nam cechą. Film tak kieruje naszym spojrzeniem, byśmy uznali się za Prateru przedłużenie. Samotna kobieta wiruje na parkiecie jak pusta karuzela. Za jej plecami bezgłośnie brzmi Rock Me Amadeus Falco. Ottinger nie posługuje się kiczem ani drwiną. Tęsknotę za rozkoszą traktuje poważnie.

Adriana Prodeus

nagrody

Nagroda Niemieckich Krytyków Filmowych 2008 - najlepszy dokument

Dostępność online

23 lip, 12:00 – 9 sie
Cena dostępu: 22 zł, w sprzedaży od 9 lip, 12:00

Seanse

nd 26 lip, 21:45 dcf lw
śr 29 lip, 13:15 dcf lw
Cena biletu: 29 zł, w sprzedaży od 9 lip, 12:00
Masz karnet / akredytację. Przejdź do systemu rezerwacji

Metka

18 osób wybiera się na ten film. A Ty?
zapisana usuń metkę

Urlike Ottinger

Artystka i reżyserka niemiecka. Studiowała na ASP w Monachium. Lata 60. spędziła w Paryżu, malując i fotografując. W 1973 roku w Berlinie, gdzie mieszka do dziś, założyła własną firmę produkcyjną. W tym samym roku zrealizowała też pierwszy dokument – Laokoon i synowie, a pięć lat później nakręciła surrealistyczny pełny metraż X – absolutna władczyni, w którym wystąpiła ikona undergroundu Tabea Blumenschein z grupy Die Tödliche Doris. W latach 80. zajmowała się również scenografią teatralną, m.in. do sztuk Elfriede Jelinek, której Pożegnanie wystawiła w 2000 roku na deskach Berliner Ensemble. Na oryginalną, interdyscyplinarną twórczość Ottinger składają się zarówno dokumenty, jak i filmy fabularne oraz eksperymentalne, są to często poszukiwania artystyczne na pograniczu tych form. Ottinger staje w kontrze do konwencjonalnych środków wyrazu, poszukując inspiracji w innych niż oficjalne porządkach i tradycjach, szczególnie w kulturach Wschodu. Odkąd zrealizowała ośmiogodzinną Tajgę, stale stawia widzom wyzwania. Będąc jednocześnie reżyserką, scenarzystką, producentką oraz operatorką, tworzy dzieła absolutnie autorskie.

Wybrana filmografia

1978 Madame X - absolutna władczyni / Madame X - Eine absolute Herrscherin / Madame X: An Absolute Ruler (co-dir.)

1984 Dorian Gray w zwierciadle prasy brukowej / Dorian Gray im Spiegel der Boulevardpresse / Dorian Gray in the Mirror of the Yellow Press

1989 Mongolska Joanna D'Arc / Johanna D'Arc of Mongolia

2002 Südostpassage / Southeast Passage

2011 Pod śniegiem / Unter Schnee / Under Snow

2016 Cień Chamissa / Chamissos Schatten / Chamisso's Shadow

Twórcy

reżyseria Ulrike Ottinger
scenariusz Ulrike Ottinger
zdjęcia Ulrike Ottinger
montaż Bettina Blickwede
muzyka Die Spezies - Gregor Mörth, Johan Stromberger
kostiumy Art for Art-Wien, Annette Beaufaÿs, Benno Wand
scenografia Ulrike Ottinger
charakteryzacja Beate Lentsch-Bayerl
obsada Elfriede Jelinek, Elfriede Gerstl, Ursula Storch, Werner Schwarz, Herbert J. Wimmer, Veruschka von Lehndorff, Robert Kaldy-Karo, Peter Fitz
producent Kurt Mayer, Ulrike Ottinger
produkcja Kurt Mayer Films, Ulrike Ottinger Filmproduktion, WDR, ORF
właściciel praw Arsenal Berlin
język niemiecki
barwa kolor

Prater

Ulrike Ottinger

Twoja ocena 0/5