Pożegnania Wojciecha Hasa powstały na motywach powieści Stanisława Dygata. Głównym bohaterem jest Paweł, młody chłopak pochodzący z zamożnej, mieszczańskiej rodziny, który nie potrafi odnaleźć się w swoim środowisku rodzinnym. Pewnego dnia wychodzi do nocnego lokalu. Tam poznaje młodą fordanserkę Lidkę, z którą spędza kilkanaście godzin. To spotkanie z czasem przeradza się w obopólną fascynację. Pożegnania Hasa można umieścić obok takich filmów jak Rozstanie lub Złoto, układają się one w tryptyk liryczno-ironiczny. Jednak tak naprawdę tylko w pierwszym filmie te dwa pierwiastki są idealnie wyważone. Reżyser powtarzał za pisarzem, że dla kompozycji i lirycznej atmosfery filmu duże znaczenie miała sonata fortepianowa nr 26 Ludwiga van Beethovena (Les Audieux, opus 81a). Motyw spotkania, rozstania i powrotu tworzy trzy części muzycznej kompozycji i odpowiada zawiązaniu miłosnej akcji w filmie. Has od początku twórczości interesował się życiem jako grą, analizował konwencjonalne zachowania i brak porozumienia. Dzięki tym zainteresowaniom Pożegnania miały charakter wielowymiarowy, nawiązując do różnych rodzajów rozstania, np. pożegnania z przedwojenną rzeczywistością i jej mieszkańcami.