Ręcznie rzeźbione kino – tak mówi o najnowszym etapie swojej twórczości Tsai Ming-liang, odrzucając zasady narzucane przez przemysł filmowy. Prezentowany na festiwalu w Wenecji Powrót do domu jest więc także symbolicznym powrotem do podstaw: pracą z najbliższym otoczeniem, bez scenariusza, w trzyosobowym zaufanym gronie, które nie dzieli się na profesjonalistów i amatorów. Do nakręcenia tej minimalistycznej opowieści wystarczyły dwa tygodnie, aparat Leica i cyfrowa kamera Canon. Za ich pomocą twórca Kapryśnej chmury podpatrzył, podsłuchał (pejzaż dźwiękowy tego filmu to rewelacja!) i zarejestrował życie laotańskiej wsi, do której na krótkie wakacje przyjeżdża przyjaciel reżysera Anong. Wyemigrował stąd przed laty, tak jak wielu innych Laotańczyków. Choreografia codziennego życia i jego krucha architektura, kształtowana przez przypływy i odpływy ludzi i pieniędzy, słowa wypowiadane w języku, którego nikt nam nie tłumaczy, wreszcie zaskakująca nie-obecność głównego bohatera – wszystko to składa się na minimalistyczny, a przy tym złożony portret życia toczącego się pomiędzy trwaniem a ciągłą zmianą.