W odciętej od świata posiadłości czas zdaje się płynąć według własnych reguł. Hacjendę zamieszkuje osobliwa wspólnota: właściciel, jego żona, służący, ksiądz, strażnik i młoda dziewczyna. Ich codzienność opiera się na rytuałach, tłumionym pożądaniu i kruchej równowadze, którą burzy pojawienie się tajemniczej Angeli. Jej obecność wyzwala skrywane namiętności, odsłania ukryte konflikty i uruchamia spiralę przemocy. Rozgrywająca się niemal w całości w jednym miejscu historia przypomina sen, w którym granice między rzeczywistością, fantazją i koszmarem nieustannie się zacierają. Przesycony tropikalną wilgocią i dekadenckim pięknem film uwodzi barokową atmosferą, a zarazem odsłania mroczne mechanizmy rządzące zamkniętymi wspólnotami. Posiadłość Araucaima jest ekranizacją opowiadania Álvaro Mutisa, które powstało w wyniku zakładu pisarza z Luisem Buñuelem. Dziś film uznaje się za dzieło fundamentalne dla nurtu gotyku tropikalnego, a Carlosa Mayolę, współtwórcę legendarnej Grupo de Cali, za jednego najważniejszych autorów nowego kina kolumbijskiego.
(1945–2007) Kolumbijski reżyser i aktor. Jego kariera w branży filmowej rozpoczęła się od produkcji dokumentalnych oraz okazjonalnych występów aktorskich. Należał do grupy Cali i Ojo al Cine. W 1974 roku wraz z Jaimem Osorią stworzył słynny dokument ¡Chile no se rinde, carajo!, rozliczający dyktaturę Augusto Pinocheta i ukazujący skierowane wobec niej protesty. Film Agarrando pueblo (1978) zrealizował wspólnie z Luisem Ospiną.
1968 Corrida (doc.)
1968 El Basuro (doc.)
1969 Quinta de Bolívar (doc.)
1971 Iglesia de San Ignacio (doc.)
1972 Cali de película (doc.)
1974 ¡Chile no se rinde, carajo! (short, doc.)
1975 Sin telón (doc.)
1978 Agarrando pueblo (doc., co-dir)
1986 La mansión de Araucaima