Pełnometrażowy debiut Maureen Fazendeiro (Motu Maeva, 25. NH), Francuzki osiadłej w Portugalii, współpracowniczki Miguela Gomesa, wpisuje się w długą tradycję portugalskiego „kina interioru”, ruchu powrotów na peryferia, który wyrasta z dwóch kinematograficznych trzęsień ziemi: filmów Polowanie (23. NH) i Acto da Primavera Manuela de Oliveiry (oba z 1963 roku) oraz Trás-os-Montes (1976) Antónia Reisa i Margaridy Cordeiro. Twórcy filmowi stworzyli wtedy nowy język, by mówić o terytorium i krajobrazie, i przekroczyli ramy dokumentu etnograficznego, zwracając się ku rozszerzonej koncepcji kina jako estetyczno-politycznego doświadczenia. W tym duchu Fazendeiro opowiada w swojej wielowarstwowej dokufikcji o portugalskim regionie Alentejo, łącząc obserwację codziennego życia jego mieszkańców z archeologią, folklorem, historią i geografią. Reżyserka przeplata to, co realne, z elementami legend, rytuałów, pieśni czy dziennika niemieckich archeologów z czasów II wojny światowej, za każdym razem dotykając innego charakterystycznego dla tej ziemi wątku. Czy będą to megalityczne dolmeny, korkowe gaje, zapisana w poezji pamięć politycznych burz, czy kozy, z których niejedna gotowa jest – zrzucając na chwilę zaklęcie jak zwierzęcą skórę – zamienić się w piękną dziewczynę. Ale zawsze obraz raz spalonego słońcem, innym razem nasyconego deszczem i zielenią płaskowyżu budzi marzenie o podróży.