Wjeżdżanie samochodem w płonącą ścianę podlewaną benzyną. Alkohol w takiej pracy może doprowadzić do tragedii. Kpiarski ton, w jakim Ulrike Ottinger opowiada o nałogu w kobiecym wydaniu, nie ma w sobie nic z melodramatu ani zawstydzania alkoholiczki. Tytułowa pijaczka ze straceńczą determinacją przybywa do Berlina, by wieść szampańskie życie. Jej plany biorą w łeb w miarę utraty trzeźwości i powiększania się przepaści, która dzieli wyobrażenie o sobie samej od samopoczucia. Berlin zdaje się stworzony do tego, by się tu odłączyć. Bohaterka spotyka na swojej drodze wiele pijanych kobiet. Może by być kobietą, jakiej oczekuje świat, trzeba koniecznie być na cyku? Tabea Blumenschein drobi kroczki na wysokich szpilkach i plączą jej się nogi. Na ekranie prezentuje się bardziej jak modelka niż aktorka. Była zarówno projektantką kostiumów, krawcową, jak i ówczesną partnerką reżyserki. Obrazy, które wspólnie wykreowały, magnetyzowały tak bardzo, że do twórczyń zwróciła się korporacja taksówkarska, by wykorzystać w reklamie scenę, gdy bohaterka wychodzi z hotelu w sukni wieczorowej i wzywa taksówkę. Ironia bywa traktowana serio, dlatego trzeba mówić z kamienną twarzą: Pijacy to podróżnicy, którzy podróżują, stojąc w miejscu.