Lisandro Alonso wraca do punktu wyjścia własnej twórczości. Podwójna wolność jest sequelem filmu La Libertad, który ponad 25 lat temu stał się jednym z najważniejszych tytułów nowego kina argentyńskiego. Ponownie spotykamy Misaela Saavedrę, samotnego drwala z pampy, który żyje nieomal poza społeczeństwem. Jego codzienność zostaje zakłócona, gdy mężczyzna musi zaopiekować się siostrą wypisaną z ośrodka psychiatrycznego. To wydarzenie rozsadza dotychczasowy porządek życia Misaela i zmusza go do wzięcia odpowiedzialności za drugiego człowieka. Alonso pozostaje wierny swojemu charakterystycznemu stylowi, nazwanemu przez krytyków poetyckim naturalizmem: długim obserwacjom, minimalnej liczbie dialogów i skupieniu na fizycznej obecności człowieka w krajobrazie. Jednak tam, gdzie La libertad był niemal czystym studium samotnej egzystencji, najnowszy film stawia pytanie o granice niezależności. Czy można być naprawdę wolnym, kiedy ktoś inny zaczyna od nas zależeć? Film rozgrywa się w niemal ponadczasowej przestrzeni pampy, ale jednocześnie subtelnie odnosi się do współczesnej Argentyny i rozpadu systemu opieki społecznej. W tle osobistej historii pojawia się obraz świata, w którym państwo wycofuje się ze swoich obowiązków, a ciężar troski spada na jednostki pozostawione samym sobie. Melancholijne, refleksyjne fkino o samotności i kruchości życia.