Najsłynniejszy film Petera Weira i kluczowe dzieło australijskiej nowej fali, oparte na poczytnej powieści Joan Lindsay, ale całkowicie oryginalne w artystycznej formie i nowatorskim tworzeniu atmosfery grozy i tajemnicy. Kiedy grupka uczennic ekskluzywnej wiktoriańskiej pensji Pani Appleyard wyrusza 14 lutego 1900 roku (czyli w dzień Świętego Walentego) na tytułowy piknik w australijskim buszu, wydaje się, że mamy do czynienia z idyllą – jakby wyjętą ze starego oleodruku. Tajemnicze zniknięcie części uczennic prowadzi do rozsypania się ułożonego świata norm i hierarchii, a Weir po raz pierwszy skręca w swoim kinie w stronę umiejętnie wygrywanego mistycyzmu rzeczy pozornie codziennych. W Pikniku pod Wiszącą Skałą reżyser po raz pierwszy buduje też niezapomnianą ścieżkę dźwiękową z eklektycznych, perfekcyjnie kontrastujących elementów: pod Wiszącą Skałą rozbrzmiewa i elektroniczna muzyka Bruce’a Smeatona, i transylwańskie nuty muzyki ludowej – wygrane z pasją przez wirtuoza fletni Pana, Gheorghego Zamfira. Co jeszcze ważniejsze, Piknik… jest pierwszą współpracą przy pełnym metrażu z Russellem Boydem, którego zdjęcia (wyczulone na rozedrgane w słońcu powietrze buszu) pozostają arcydziełem sztuki operatorskiej.