Debiut Anuparny Roy przyniósł pierwszą w historii weneckiej sekcji Orizzonti nagrodę za najlepszą reżyserię dla twórczyni z Indii. Bohaterkami Pieśni zapomnianych drzew są dwie prekariuszki, młode dziewczyny, które porzuciły swoje wsie, by dzielić mieszkanie w betonowym, dusznym Mumbaju. Pod wpływem współdzielonych marzeń, kłopotów i wielkomiejskich doświadczeń ich zwyczajna relacja przeradza się w bliskość. Aspirująca aktorka dorabiająca pracą seksualną i jej koleżanka z call center odnajdują w sobie utracone domy i rodziny, a ich siostrzeńska więź pomaga im przetrwać w bezlitosnej dla samotnych kobiet metropolii. Zbudowana wokół gestów, dźwięków i przedmiotów opowieść o utracie i odgrywaniu jedynych dostępnych kobietom ról czyni z intymności akt oporu przeciwko narzuconym przez patriarchalne społeczeństwo regułom. Anuparna Roy należy do grona reżyserek, których głos zmienia właśnie obraz niezależnego kina indyjskiego. Skierowane na bohaterki kamery wydobywają pomijane i wymazywane dotąd doświadczenia, umożliwiając odzyskanie kontroli nad filmowym wizerunkiem kobiet, uprzedmiotawianych lub ignorowanych przez męskocentryczne narracje.