Dziesięć lat po śmierci Williama Greavesa, filmowca nieuznającego gatunkowych granic, otrzymujemy zaskakujący epilog do jego twórczości. W 1972 roku reżyser zaprosił najważniejsze postacie tzw. Renesansu Harlemu do domu Duke’a Ellingtona i utrwalił na taśmie legendarne spotkanie. Był to zarazem hołd dla przełomowego afroamerykańskiego ruchu kulturalnego lat 20. i ponowne odczytanie jego znaczenia. W jednym pokoju zebrało się żywe archiwum epoki – pisarze, aktorzy, muzycy, bibliotekarze, intelektualiści, nauczyciele i aktywiści, którzy uczynili z Harlemu stolicę wyobraźni, twórczości i kulturowych ambicji. Przez kilka godzin to niezwykłe grono – w wielu przypadkach ludzie ci spotkali się po raz pierwszy od pół wieku – przywołuje przeszłość, dyskutuje z teraźniejszością, śmieje się, pije i zastanawia się nad sensem wspólnego dziedzictwa w zmieniającym się świecie. Współreżyserowany przez Davida Greavesa, syna Williama i jednego z operatorów obecnych tamtego dnia w mieszkaniu Ellingtona, dokument Pewnego razu w Harlemie jest elegancko skomponowanym zapisem spotkania, które mogło wydarzyć się tylko raz, oraz świetlistym fragmentem historii Ameryki.