Nigdy nie trzymała oczu w kieszeniach, ale w Paryżu patrzyły one jeszcze dalej i rozszerzały się ze zdumienia. Po latach Ulrike Ottinger wraca do miasta, gdzie zaczęła się jej przygoda jako młodej artystki, i próbuje zrekonstruować tamtą perspektywę. Nadal zachwycają ją codzienne sprawy i paryska mitologia, zapisana w trotuarach, parkach, lecz przede wszystkim w woluminach rozłożonych na księgarnianych wystawach. W jej ulubionej Librairie Calligrammes wszystko się zaczęło, ale dziś ważniejszy dla reżyserki okazuje się zakład fryzjerski, gdzie przy wielogodzinnym pleceniu warkoczyków gromadzi się czarna społeczność dzielnicy. W obserwacji Ottinger znajduje sens życia jak Agnès Varda. W latach 60. od dzieł Apollinaire’a czy Tzary zaczynały się dla niej dyskusje z niemieckojęzycznymi intelektualistami, następnie przyszedł czas na praktykę w warsztacie graficznym i zyskanie świadomości politycznej dzięki rozmowom z przyjaciółmi z Algierii. Wspomnienia artystki pozwalają zrozumieć inspiracje dla jej popartowego, narracyjnie figuratywnego malarstwa i obiektów, za pomocą których zabierała głos w debacie publicznej. Kolaż filmów i fotografii zyskuje lekki, poetycki, autoironiczny ton, a tekst w wersji niemieckiej czytany jest przez samą autorkę.