Łacińskie słowo „paradisus” pochodzi ze starożytnego perskiego, w którym „paradeisos” oznaczał zamknięty przypałacowy ogród. Właściwie wszystkie późniejsze ogrody w zachodniej historii nawiązują do biblijnego Edenu. Film Věry Chytilovej zaczyna się od kilkuminutowego prologu w takim właśnie zielonym raju, gdzie jedność między ludźmi a roślinami podkreślana jest wielokrotną ekspozycją kadrów z kwiatami, liśćmi i ciałami. Później akcja przenosi się na pustynne wzgórza i do dusznych wnętrz – mimo pozorów kryminalnej intrygi nad całością unosi się surrealistyczna aura. Eva podczas zabawy z tajemniczym Robertem podnosi upuszczony przez niego klucz i odkrywa, że mężczyzna jest najpewniej zbrodniarzem. Zmianę tonacji po tym biblijnym upadku podkreślają dodatkowo zmiany tempa ruchu i deformacje kadrów, uzyskane dzięki użyciu nietypowych obiektywów, za które odpowiadał operator Jaroslav Kučera, prywatnie mąż reżyserki. Przemyślana kompozycja Owoców… przypomina miejscami malarstwo Boscha, a wielowarstwowa symbolika – kino Paradżanowa. Oniryczny charakter całości podkreśla symbolika barw (czerwień jabłka i sukni Evy) oraz niezwykła chóralno-instrumentalna muzyka Zdeňka Liški.