Męskie serca – samotne i chłodne – nie roztapiają się w ciężkim peruwiańskim słońcu. W eksperymentalnej docudramie dwa pokolenia mężczyzn wchodzą ze sobą w milczący konflikt. Ojciec niczym Syzyf pracuje fizycznie w oślepiającym bielą kamieniołomie na wiejskich obrzeżach Arequipy; syn dokumentuje i odtwarza na ekranie komputera wykonaną z owego kamienia zabytkową bazylikę, surową perłę andyjskiego baroku. Pomiędzy nimi zdaje się unosić duch zmarłej tragicznie matki. Przechodzenie dnia w noc i nocy w dzień wyznacza rytm narracji. To ciche arcydzieło, esencja slow cinema, łączy styl Fredericka Wisemana i Pedra Costy – pisał Chico Peres Smith. Na myśl przychodzi też paragwajski Ostatni ląd Pabla Lamara (Lost Lost Lost 17. NH) czy Ostry odległy łoskot Jorge'a Lópeza Navarrete'a (Lost Lost Lost 19. NH). Felipe Esparza Pérez dołącza do tych debiutantów w pełnym metrażu, biegle operujących kontrastem, twórców zjawiskowych wizualnie filmów-medytacji o wyrazistej ścieżce dźwiękowej, oddających proces kształtowania materii i ciągłej entropii. Podobnie jak we wspomnianych filmach i w Otwartym niebie świat w obliczu straty na naszych oczach ulega rekompozycji.