Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej. W rolę tajemniczego dewelopera wciela się reżyser filmu Gastón Solnicki (Sinobrody, 17. NH; Wprowadzenie do ciemności, 19. NH; Paczuszka pełna miłości, 22. NH).