Jedno z najważniejszych dzieł Fredericka Wisemana, który przez całe swoje artystyczne życie z uporem przyglądał się amerykańskim instytucjom publicznym, a być może jego najwybitniejszy film w ogóle. Opieka społeczna to uważny, wielowymiarowy obraz urzędu, do którego trafiają najbardziej pokrzywdzeni i zdesperowani obywatele. Reżyser scena po scenie pokazuje, z jak wieloma problemami mierzy się na co dzień system pomocy społecznej: złe warunki mieszkaniowe, bezrobocie, rozbite rodziny, choroby fizyczne i psychiczne, porzucone lub krzywdzone dzieci, zaniedbane osoby starsze. Wiseman obserwuje urzędników i petentów, którzy próbują zrozumieć przepisy decydujące o ich pracy i codzienności. Jak zwykle nie sięga po klasyczne figury dramaturgiczne ani nie przerabia obserwowanych ludzi na filmowe postaci. Wszystko, czego się o nich dowiadujemy, wydarza się na naszych oczach. Reżyser stopniowo ukazuje widzom przytłaczającą rzeczywistość klaustrofobicznego nowojorskiego urzędu z jego licznymi pokojami rozmów i poczekalniami. To właśnie tam Wiseman uchwycił jedne z najbardziej dramatycznych chwil i najbardziej niezapomnianych twarzy w historii dokumentu.