Najbardziej osobisty film Dereka Jarmana, kręcony, kiedy reżyser dowiedział się już o zakażeniu HIV i poświęcił uprawianiu postmodernistycznego ogrodu w Prospect Cottage i pisaniu intymnego dziennika, wydanego później jako Współczesna natura. Rybacki drewniany domek, kupiony za pieniądze ze spadku po ojcu, stał się azylem reżysera w ostatnich latach życia, kiedy postępująca choroba i coraz większa homofobia nie zachęcały do powrotu do Londynu. Uprawa ogrodu na skalistym, smaganym wichrem wybrzeżu Dungeness wymagała hartu ducha. Tak jak kręcenie filmu w tych surowych warunkach. Nieustanny wiatr jest obecny w każdym kadrze. Kwiaty, trawa, krzewy, fale, chmury, pranie rozwieszone na sznurze i flara – wszystko w tym krajobrazie drży lub kołysze się w wichurze. Pozbawiony tradycyjnej linearnej narracji, złożony z kalejdoskopu często surrealistycznych obrazów kręconych na taśmie 16 mm i 35 mm film jest medytacją nad ludzką śmiertelnością, a także rozliczeniem z konserwatywną Wielką Brytanią lat 80. i 90. Ogród staje się tu metaforą raju, schronieniem przed światem zewnętrznym i miejscem sacrum jednocześnie.