Nagrodzony na FIDMarseille filmowy poemat site-specific, zrealizowany w zakamarkach nieodwiedzanych zbyt często przez turystów paryskich dzielnic Belleville, Ménilmontant i La Roquette, zamieszkanych przez diaspory z Afryki oraz Bliskiego i Dalekiego Wschodu.  Ograniczona trajektoria ruchu i czasu (jedna noc) jest jednak traktowana przez debiutującą w pełnym metrażu reżyserkę z twórczą swobodą. Formalna rozprawa na temat samotności i izolacji, która metodycznie prowadzi nas przez pasma danych, jak nazwał film Michael Sicinski, została zrealizowana na ulicach miasta w czasie pandemii COVID-19. Składa się z trzech planów: dialogu pasażerki z kierowcą taksówki, w którym krytycy zauważają odniesienia do twórczości Marguerite Duras; dokumentalnych ujęć ulicznego ruchu oraz poranków spędzanych przez młodą dziewczynę w malutkim paryskim mieszkaniu, które to z kolei przywodzą na myśl filmy Chantal Akerman. Mathilde Girard zachęca widzów, by skupiając się na wysyłanych przez nią narracyjnych sygnałach, starali się w pierwszej kolejności zorientować w tym świecie, a nie od razu tworzyć znaczenia. Za pomocą rytmu powtórzeń, przypadkowych spotkań i rutynowych czynności reżyserka kreśli w ten sposób portret intymnej atmosfery znanego sobie miejsca. Daleko od centrum toczy się życie jednocześnie zwyczajne i (dosłownie) pełne poezji.