Najnowszy film Ryûsuke Hamaguchiego (Drive My Car, 21. NH) miał swoją premierę w konkursie głównym w Cannes, skąd wyjechał z nagrodą dla najlepszych aktorek, Virginie Efiry i Tao Okamoto. Ich ekranowa relacja skrzy się od emocji, rozsadzając definicje związków przyjacielskich czy miłosnych. Niespodziewane spotkanie szefowej paryskiego domu opieki i japońskiej reżyserki teatralnej kieruje losy obu kobiet na zupełnie nowe tory. Marie-Lou pracuje ze swoimi podopiecznymi według metody Humanitude, tu liczą się szacunek, czas i uwaga. Podobne wartości przyświecają Mari, która do swojego spektaklu angażuje chłopca z niepełnosprawnością intelektualną. I choć każda z nich znajduje się pod presją, przypadkowe spotkanie zamienia się w intymną relację, głęboką praktykę bliskości, akceptacji, dzielenia się, troski. Z ducha rohmerowski film Hamaguchiego jest do szpiku kości przejmujący, a jednocześnie relaksujący. Reżyser scena po scenie buduje kruchą harmonię, wspólnotę odporną na przymus produktywności i opłacalności, dowartościowuje pracę opiekuńczą i przygarnia pod swój dach tych, których kapitalizm wyrzuca na margines: chorych, słabych, starych, niepełnosprawnych. To seans zbiorowego smutku i zbiorowej radości, kino o terapeutycznej mocy.