Z dzisiejszej perspektywy tytuł filmu Jacka Bławuta może wydawać się pozbawiony wrażliwości, jednak 36 lat temu był jedynie prowokacją: zderzał obiegową opinię na temat osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi – a słowo „nienormalny” i inne, znacznie gorsze określenia były wtedy powszechne – z wnikliwym i dowcipnym portretem podopiecznych ośrodka opiekuńczego w Kozicach Dolnych. Uwagę twórcy przykuwa przede wszystkim grupa dzieci, które biorą udział w zajęciach prowadzonych przez nowego nauczyciela muzyki. Bławut korzysta z formy fabularyzowanego dokumentu: pedagog działa według ustalonego przez reżysera scenariusza, starannie wybrani zostali także bohaterowie, którzy pojawiają się na ekranie. Ich reakcje – radość, upór, gniew, smutek – są jednak autentyczne. Bez wątpienia Nienormalni mogą dziś budzić etyczne wątpliwości i pytania o przekraczanie granic intymności zwłaszcza w wypadku nieletnich. Jednak w czasie premiery, jak zauważył Wojciech Otto, autor książki Obrazy niepełnosprawności w polskim filmie, było to dzieło przełomowe. W potransformacyjnej Polsce niewielu przejmowało się życiem osób z niepełnosprawnościami, a na popkulturową lekcję empatii, jaką był serial Dzień za dniem, mieliśmy jeszcze parę lat poczekać. Bławut przełamywał tabu, dostrzegł w swoich bohaterach nie niepełnosprawnych, lecz młodych ludzi ze swoimi marzeniami, troskami i pragnieniami. Oni nie mogą całe życie przemykać bocznymi bramami. Osoby niepełnosprawne są na swój sposób niezwykłe – mówił reżyser w wywiadzie dla radiowej Dwójki.