Idę o zakład, że kiedy bohaterowie Wszystkich nieprzespanych nocy wracali wreszcie do domu z imprezy, w drzwiach knajpy minęli ich Mieszko Chomka i spółka. Niech zostanie bez tytułu to jednak coś więcej niż tylko „after” po głośnym filmie Michała Marczaka. Wideo-dziennik reżysera wydaje się jednocześnie osobistym i uniwersalnym portretem młodego człowieka tkwiącego w zawieszeniu. Chomka bywa na przemian nonszalancki i nieśmiały, celebruje tu i teraz, by za chwilę lękać się o przyszłość. Najlepszy symbol jego uroczej dezorientacji stanowi niemożność wymyślenia tytułu filmu. A przecież padająca w jednej ze scen fraza „pamiętnik z czasów, gdy wszystko było w kurwę niepewne” pasowałaby w tym kontekście idealnie.