W kinie Márty Mészáros sporo jest obrazów spędzania czasu wolnego, potańcówek i koncertów, ale Nie płaczcie, ślicznotki!, jej trzeci film, jest im poświęcony w całości i wypełniony po brzegi muzyką. Jeśli piosenki milkną, to na moment – dialogi są tu szczątkowe. Minimalistyczna fabuła – zaręczyny młodej dziewczyny z hotelu robotniczego z kolegą z fabryki i jej ucieczka z innym chłopakiem – zostaje organicznie spleciona z sekwencjami występów takich zespołów, jak Trio Tolcsvay, Kex, Metró i Syrius. Widać tu dokumentalne doświadczenie reżyserki, chwytającej atmosferę koncertów w aulach i świetlicach, od piwnic po amfiteatry i sceny stawiane na łąkach pod gołym niebem. Kiedy przed jednym z występów fotograf poszukuje w tłumie interesujących twarzy, jest w tym coś bardzo metatekstualnego. Kultura młodzieżowa przełomu lat 60. i 70. buzuje w ciałach młodziutkich robotników, zmagających się z brakiem własnych mieszkań, miejscem na intymność – dziewczyny tłoczą się w hotelu robotniczym, chłopcy wynajmują kąt z tapczanem („wykastruję was i zamarynuję!”, grozi im gospodyni, gdy wracają późnym wieczorem). W głównej roli wystąpiła tu 14-letnia Jaroslava Schallerová, znana z Walerii i tygodnia cudów Jaromila Jireša.