Wszystko w tym głęboko humanistycznym dokumencie zaczyna się od ciała i mieszkającej w nim pamięci. Miałam wiele wspomnień z pobytu z ojcem w szpitalu, tym bardzo dziwnym miejscu poza światem – przyznała kiedyś Claire Simon (Porozmawiajmy o Duras, 22. NH). Francuska reżyserka przedstawia szpital jako instytucję, ale też przede wszystkim jako przestrzeń, w której splatają się ludzkie historie. Przygląda się temu, co oznacza żyć w kobiecym ciele, przedstawiając pacjentki starające się o dziecko lub decydujące się na aborcję, rejestrując porody i pierwsze chwile macierzyństwa, terapie hormonalne i operacje, onkologiczne diagnozy oraz ostatnie chwile życia. Simon i jej ekipa złożona z samych kobiet obserwuje pracę lekarzy i doświadczenia pacjentek z bliska. Kamera reżyserki nie zachowuje dystansu, ale sumiennie odnotowuje kolejne wizyty, konsultacje, zabiegi i konsylia. W tej monumentalnej i jednocześnie bardzo kameralnej podróży przez gabinety i sale paryskiego szpitala to, co uniwersalne, spotyka się z tym, co intymne. Również dla reżyserki, która w pewnym momencie sama staje się pacjentką.