Smutne spojrzenie, skórzana kurtka i gitara – wszystko to trochę w stylu Elvisa. Nazywa się Alois Koch, ale woli, by mówić do niego Al Cook, bo choć mieszka nad Dunajem, marzy, by pojechać do delty Missisipi, kolebki muzyki, którą kocha. Blues jest nie tylko całym jego światem, ale i na dobre rozgościł się w jego sercu: śpiewa, że jest najbardziej samotnym człowiekiem w mieście. Tym miastem jest Wiedeń, który bohater uważa za zaściankowy i gdzie czuje się coraz mniej u siebie, szczególnie że jest już ostatnim mieszkańcem kamienicy przeznaczonej do rozbiórki. Zanurzony po uszy we wspomnieniach Al postanawia jednak coś zmienić, a wyprzedaż dobytku będzie okazją do spotkania innych barwnych postaci zakurzonej stolicy Mitteleuropy. Czy okaże się też szansą na nowe otwarcie? Na poły dokumentalna obserwacja w Najsamotniejszym człowieku w mieście nasycona jest melancholią, ale i dyskretnym humorem, znanym z wcześniejszych filmów Tizzy Covi i Rainera Frimmela (Światło dnia, 13. NH, Vera, 23. NH). Po raz kolejny włosko-austriacki duet buduje świat jednocześnie głęboko zakotwiczony w rzeczywistości i będący przepysznym filmowym spektaklem, pełnym miłości i zrozumienia dla swoich oryginalnych bohaterów.