Lato 2005. Piłkarska reprezentacja Iranu gra z Bahrajnem mecz, który zadecyduje o wejściu jednej z drużyn do finałów Mistrzostw Świata. Na stadion w Teheranie nielegalnie próbuje wejść kilka kobiet: przebrane za mężczyzn zostają jednak zatrzymane przez wojsko. Przed murami stadionu czekają na transport do aresztu – i na ostatni gwizdek meczu. Niespodziewanie między fankami futbolu a pilnującymi ich żołnierzami na krótki czas tworzy się nieoczywista więź. Jafar Panahi zainspirował się doświadczeniami własnej córki, która również nielegalnie wchodziła na trybuny, by oglądać piłkę nożną. Część zdjęć powstawała podczas meczu Iranu z Bahrajnem, więc reżyserowi udało się udokumentować prawdziwe emocje towarzyszące eliminacjom. Jednak Na spalonym to przede wszystkim – jak zawsze w przypadku Panahiego – krytyka reżimu narzucającego Irańczykom nieludzkie, upokarzające prawa. Futbol jest tu symbolem opresji i segregacji, lecz zarazem porozumienia, jedności i wspólnoty przekraczającej klasowe i społeczne podziały. Dwadzieścia lat temu Panahi mógł mieć jeszcze nadzieję na polityczne zmiany, jednak Na spalonym trafiło w Iranie na cenzorski indeks, a kolejne dzieło – To nie jest film – reżyser kręcił już w tajemnicy podczas odbywania domowego aresztu, który został na niego nałożony przez reżimowe władze.

Jakub Demiańczuk

Film wybrany przez laureata Konkursu im. Krzysztofa Mętraka – Kacpra Rydzewskiego, przed seansem odbędzie się uroczysta gala wręczenia nagród.