Czerpiący zarówno z neorealizmu, jak i slapstikowych komedii czarno-biały film Eimbckego kreśli prostą historię, która trafia prosto w serce. Olga (niepodrabialna Teresita Sánchez) pragnie jedynie rozwiązywać w samotności sudoku i oglądać śmieszne programy w telewizji. Niestety uniemożliwia jej to intruz zwany życiem, który pojawia się pod postacią natrętnie brzęczącej muchy, miłosnych jęków dobiegających z sąsiedniego mieszkania, zepsutej windy, problemów zdrowotnych, pustego portfela oraz małego chłopca, który ostatecznie zrujnuje jej – pozorny – spokój. Stanie się tak, gdy zmuszona sytuacją materialną Olga postanowi (rzecz jasna, niechętnie) wynająć pokój człowiekowi, który przyjechał z daleka, by odwiedzać chorą żonę w pobliskim szpitalu. Zwrócone w stronę tych najmniej uprzywilejowanych Muchy po chaplinowsku łączą śmiech i łzy, kruszą mury oschłości i przekonują, że smutek to taki dziki lokator, którego nie da się przepędzić sprayem na owady. I że w czasach, w których tak wiele nas dzieli, wciąż łączyć nas może współczucie.