Wyprawa, nie urlop. Podróżniczka, nie turystka. Lady Windemere (Delphine Seyrig) podróżuje koleją transsyberyjską, nie spodziewając się, co ją czeka. Właściwie spełnia się niewieścia fantazja: nie ma to jak zostać porwaną i uwiezioną na mongolskim stepie. Każda z branek znajdzie tam, czego szukała, wyruszając w drogę. Ironiczny dystans Ottinger nie wyklucza emanującego z ekranu szczerego zachwytu, a także tęsknoty za mityczną transformacją, powrotem do korzeni i łącznością ze wszechświatem. Mongolska Joanna d’Arc – pełna specyficznego humoru, wyjątkowych kostiumów i filozofii – to film, który podziela wiarę w to, że kobiety są zdolne do stworzenia na świecie nowego porządku. Pasażerki pociągu spotykają alegorie, tworzą mity, a mieszkanki jurty doświadczają pustki i rytuałów. Pastisz filmów etnograficznych przechodzi stopniowo w dokument. Historia się wykoleja. Egzotyzacja to nie tylko spojrzenie Zachodu na Wschód, ale i Wschodu na samych siebie. Mongołowie również inscenizują swoje dziedzictwo etniczne, zarówno dla własnej przyjemności, jak i dla zbłąkanych turystów. Ottinger będzie jeszcze wielokrotnie powracać na Wschód.