Jak to się dzieje, że niektóre pary błyskawicznie się rozpadają, a inne potrafią przetrwać razem dekady? Czy podstawą długiego związku są podzielane wartości, fizyczna bliskość, wierność, a może codzienny wysiłek włożony w budowę wspólnego życia? Posiłki, drobne gesty, spacer po parku, spontaniczny taniec? Angela Schanelec (bohaterka retrospektywy 21. NH) szkicuje portret pary w kryzysie małżeńskim. To jeden z ulubionych tematów kina, ale w obiektywie niemieckiej autorki nic nie jest oczywiste i historia jakich wiele zostaje pokazana zagadkowo z charakterystycznym, antynaturalistycznym sznytem i metafizycznym pięknem. Kolejne migawkowe sceny z życia Thomasa i Carli naświetlają strukturę ich związku. Realizm filmu, silnie osadzonego w berlińskiej topografii, jest zwodniczy. Przestrzeń, w jakiej poruszają się bohaterowie, to raczej pejzaż wewnętrzny: albo snu, w którym wydarzenia mogą, ale nie muszą, następować po sobie w chronologicznej kolejności, albo retrospekcji, gdzie liczą się tylko najważniejsze elementy, kluczowe dla dramaturgii historii miłosnej. Dotarcie do emocjonalnej prawdy o tym, co zdarzyło się między Thomasem, jego żoną i instruktorem tańca wydaje się możliwe tylko poprzez analizę chwil. Życie to konstrukcja w procesie i nic dziwnego, że plac budowy jest główną metaforą tej opowieści o miłości.